Świat Wasylewskich

ni coraz dłuższe, wszędzie zielono, idzie lato. A w lecie jeździ się konno najlepiej po lasach i łąkach (ewentualnie jeszcze po plaży nad oceanem ). As i Jaskier są w najlepszej formie po zimowym treningu u Prof. Pietrzaka z S.J. Fidelius. Tak więc wsiedliśmy dziś rano z Martą na koniki i pojechaliśmy w siną dal, a konkretnie prawie 7 km do Stajni Amzery w naszym Nowym Stawie. Eskortę samochodową zapewniła Monika pod bacznym okiem Leona – swoją drogą karmienie piersią w aucie na środku drogi musiało ciekawie wyglądać. 

To jest moment po niezłym rodeo. Jechaliśmy wzdłuż miedz, żeby nie niszczyć pól i nagle za płotem pojawiły się dwa duże psy ujadające jak głupie… Na szczęście sytuację opanowaliśmy.

Drogę kontynuowaliśmy po polu właściciela psów. hehe Widać go w tle – nie był zachwycony.

Dalej wzdłuż alei lipowej.

Po drodze mijaliśmy dwa konie – jak widać chłopaki byli bardzo zainteresowani.

Pod koniec zaczęło trochę padać, ale dotarliśmy do celu.

Tak wyglądała cała trasa. Dla nas ponad 50 km2 lasów w Kozłowieckim Parku Krajobrazowym. Powrót do S.J. Fidelius we wrześniu.

P.S. Widzieliście kiedyś cyborga?

biecałem na dziś relację z Pępkowego to jest. W sobotę zaprosiłem moich kumpli do lubelskiego Cafe Yoko. Jak to mówią: Dziecko nie opite – dziecko chorowite. Zastosowaliśmy się więc do tej zasady co by Leoś nie chorował w ogóle!

Paweł, Piotrek, Michał, Przemek, Mariusz, Piotrek, Michał, Konrad, Robert i ja.

Dziękuję Pawłowi Kaniukowi, który jako jedyny trzeźwy był w stanie trzymać aparat i którego autorstwa są wszystkie fotografie.

Każdy toast był za kolejny paluszek Leosia. Skończyliśmy na 21. , tak mówią, bo sam nie pamiętam!

Czy wspominałem, że przez przypadek przy stole obok był wieczór panieński, a żeby było jeszcze lepiej, Panny Młodej której ślub będziemy niebawem fotografować? Zająłem się więc organizacją zdjęcia pamiątkowego.

Które tak oto wyszło. (szukajcie fioletowego króliczka)

Ogólnie impreza wyszła super, tylko następnego dnia każdy z nas bardzo cierpiał. Następny meeting w planach.

iem, wiem. Wszyscy zniecierpliwieni czekają na sesję Leosia. Ale jak to się mówi, szewc bez butów… Po narodzinach czas jakoś szybciej leci i zanim człowiek się obejrzy już jest wieczór.

Niemniej jednak, wczoraj zrobiliśmy małą sesję domową. Enjoy!

Diddy się przyłączył jako rekwizyt.

Drugim rekwizytem był nieogolony tatuś!

Moich butów jeszcze nie założy, ale niedługo… rośnie jak na drożdżach!

A po tej sesji wybrałem się z kolegami na pępkowe. Oj działo się!!!! Fotorelacja jutro wieczorem!

dważni i bezkompromisowi – tak można podsumować Gosię i Dawida. Ślub perfekcyjny, od fantastycznego makijażu made by Marta Banach (lubimy odważne Panny Młode!) do super zabawy na weselu – przeczytało się poradnik ślubny Wasylewskich! Cały dzień był dla mnie super zabawą, a Gosia została bez dwóch zdań moją ulubioną Panną Młodą. Oto kilka wybranych zdjęć z tego dnia:

eoś nie spieszył się z przyjściem na świat. Ponad tydzień po planowanym terminie zaczęliśmy się już niecierpliwić, aż w końcu nadszedł ten dzień, czyli pierwsze skurcze. Następne 34 godziny pominę świadomie w mojej opowieści – chcemy o nich jak najszybciej zapomnieć. Skończyło się cesarskim cięciem, dla bezpieczeństwa Moniki i Leosia.

To jest pierwsze zdjęcie Leosia na tym świecie!

Chwilę później znajomy anestezjolog przejął aparat (nie byłem na sali OP) i zrobił zdjęcie pierwszego spotkania face to face mamy i synka.

Mały nie stwarzał problemów, Monika szybko dochodziła do zdrowia. Przez 24 godziny nie mogła się poruszać, więc pierwszą pieluchę miałem okazję ja zmienić. Następnego dnia w trakcie moich odwiedzin był już całkiem żwawy.

Dzięki dobrodziejstwom techniki i Skype byliśmy ciągle w kontakcie.

Monika była na tyle sprawna i Leoś na tyle zdrowy (praktycznie brak żółtaczki), że wyszli ze szpitala w 3. dobie, co nie zdarza się często. Zresztą środowisko szpitala nie jest najlepszym miejscem dla noworodka. Nie ma to jak dom. Powitanie było radosne…

… a Leoś w dresiku z dworu od razu zasnął. Tyle wrażeń!!!

Następnego dnia już smacznie razem spaliśmy.

Hmm… dziwne mi urosły zęby!

Większość czasu Leoś śpi.

Dwa dni później wygląda już tak. Wydaje mi się, czy się tak szybko zmienia???

Koty nie sprawiają problemów.

Dla wszystkich zatroskanych: Tak, Leoś jest OK! Nie, nie podrapały go! Nie, nie przegryzły mu krtani! Nie, nigdy nie było takiego przypadku na świecie!

Przeważnie wylegują się w różnych miejscach – jak Missy na przewijaku (Tak, czyścimy go!).

Przewijak jest najlepszym miejscem do spania!

Ewentualnie można sprawdzić wygodę gondoli pod kątem dziecka. Tutaj Diddy zgłosił się na ochotnika! Dziękujemy i czekamy na raport Diddy!

I tak wiadomo, gdzie jest naj, naj, najlepsze miejsce do spania…

Leoś sobie z tego wszystkiego nic nie robi, a najlepiej i tak jest u mamy.

Mama tymczasem szybko wraca do zdrowia i ciągle krytycznie patrzy w lustro – całkiem niepotrzebnie. Dała i daje z siebie wszystko i kocham ją za to że jest.

I tak oto płyną dni i już prawie tygodnie w Nowym Świecie Wasylewskich. Pojutrze Leoś będzie miał tydzień i z niecierpliwością zastanawiamy się: jakim będzie człowiekiem? Jedno jest pewne – będzie miał duuuuuużo zdjęć na pamiątkę.

Przedstawię Wam jeszcze przy okazji Hipolita.

Hipolit jakimś cudem znalazł po murku drogę z dworu na nasze balkony i od około tygodnia codziennie zagląda przez siatkę do Diddiego i Missy. Drugi balkon jest bez siatki, ale niedostępny dla naszych kotów, więc Hipolit ma tam miseczkę. O 19:00, a jest on bardzo punktualny, przychodzi zawsze na kolację lub w jego rozumieniu – śniadanie.